ترانه را در سکوتم بشنو
نور را در سیاهی ام ببین
فانوس را در سرمای حضورم لمس کن
رود را بر خشکی کویر تجسم کن
آغاز را در ختم روانم جستجو کن
و رویا را در بیداری ام بیفشان ...

زندگي شايد آن لحظه مسدوديست .

كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد.

 ودر اين حسي است  ... !!!

كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت ...

وقتی دلتنگ نمی شوم .احساس گناه میکنم ...!!

دستهایم را می گشایم اینگونه
سرنوشتم را با تو قسمت می کنم
دو برگ کف نوشت که می گوید:
خواهم رفت خواهم مرد  ُعاشق، همیشه عاشق خواهم ماند...
دستهایم را بگیر.